บทที่ 132 คนหนุนหลัง

ห้องโถงรับแขกอันโอ่อ่าตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ บรรยากาศกดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ

แม้แต่ชญาดาเองก็ยังไม่กล้าปริปากเอ่ยสิ่งใดในเวลานี้ เธอเพียงแค่เหลือบมองคุณปู่ธีรัตม์แวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาไปจับจ้องที่พริมดาว

ถึงแม้สีหน้าของพริมดาวจะดูเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาอย่างชัดเจน แต่ริมฝีปากที่ซี...